Langzaam is het weer langer licht. Heerlijk! Op sommige dagen voel je zelfs al een klein beetje de lente in de lucht hangen. Is het soms even iets zachter buiten. Kun je de warmte van de zon op je gezicht voelen, door de koude wind heen. Op persoonlijk vlak is veel gebeurd afgelopen winter en ik merk het ook bij veel mensen om me heen. In november vorig jaar werd ik zelf geconfronteerd met een situatie in mijn familie waardoor veel oude pijn werd opgerakeld. Het overspoelde me en raakte me diep. Oude pijn, verdriet, onbegrip en verwarring kwamen verrassend hevig naar boven. Ik voelde me letterlijk ontworteld. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat het niet voor niets gebeurde en dat de situatie niet voor niets zoveel impact op me had.
Mijn eerste reflex was om een stevige deksel boven op mijn gevoelens, emoties en verwarring te duwen. Een vertrouwd beschermingsmechanisme. En vroeger heel helpend toen ik jong was. Inmiddels weet ik dat dat mechanisme niets oplost en zelfs heel veel energie kost. Gelukkig weet ik ook uit ervaring dat een ander pad dan wegstoppen en negeren veel vruchtbaarder is. Een pad dat soms wat meer moed vraagt omdat het kwetsbaar voelt en tegen die eerste impuls van wegduwen in gaat, maar wel een pad dat uiteindelijk veel meer brengt.
Pijnlijk en confronterend
Zo heb ik afgelopen maanden stilgestaan bij dat wat was opgeschud en opgerakeld. Bij oude patronen, pijn, twijfels en onzekerheden. Bij gedachten die naar boven kwamen over mijn plek in het gezin waarin ik ben opgegroeid. Bij gedachten over waarom ik me niet werkelijk verbonden heb gevoeld, over de oorzaak daarvan en het gevoel van eenzaamheid dat ermee samenhangt. Het was niet voor het eerst dat ik deze zoektocht aanging, maar deze aanleiding bracht verdere verdieping. Dat was niet gemakkelijk… Pijnlijk. Confronterend. Soms verrassend. Maar vooral verhelderend.
Met die helderheid en inzichten kwam ook de opluchting. En snel meer ontspanning. Ruimte, omdat die deksel eraf was en eraf bleef. Ik kon verdere stappen zetten in aanvaarding en acceptatie over hoe het werkelijk is geweest vroeger en wat het met me heeft gedaan.
Waarde aan waar je vandaan komt
Zo’n zoektocht doet nog iets anders als je ontdekt waarom een situatie je zo diep raakt. Het geeft waarde aan waar je vandaan komt. Het zegt wat over wie je bent. Het werpt licht op je authenticiteit en persoonlijke kwaliteiten. En dat is voedend en verrijkend. Het verstevigt het fundament in jezelf en verankert je eigenwaarde. En dat voelt heel bevrijdend.
Ruimte en lucht voor vernieuwing
Ook bij veel mensen in mijn omgeving -en bij cliënten in mijn praktijk- die de afgelopen maanden een vergelijkbare zoektocht in zichzelf zijn aangegaan nadat hun wortels zo grondig zijn opgeschud, zie ik het effect van die zoektocht en de innerlijke groei die het brengt. Het is alsof de oude pijn en bijbehorende oude opvattingen en ideeën over wie ze zijn niet meer kloppen en zijn losgeschud. Dat geeft ruimte en lucht voor vernieuwing.
Wat zijn dat toch mooie processen als het gaat om meer inzicht in wie je bent, beter verbonden zijn met jezelf en het effect ervan op je leven en op keuzes die je vervolgens durft te maken. Processen die je eigenwaarde versterken. Niet fijn als je er middenin zit, omdat het altijd de diepte in gaat, intens is en vaak verbonden met oude pijn. Maar zo waardevol en verrijkend als je er doorheen bent en je met meer zelfvertrouwen en stevigheid de warmte en het licht van de lente kunt ontvangen.